Messalina, Valeria (CA. 23-48))

Romeinse keizerin, berucht om sluwe invloed op Politieke Zaken en seksuele misstappen, die werd geëxecuteerd voor een vermeende betrokkenheid bij een complot om haar man keizer Claudius omver te werpen. Naamvariaties: Messallina. Geboren in Rome rond 23 n. Chr. (datum is speculatief); geëxecuteerd wegens vermeend verraad in 48 n. Chr.; dochter van M. Valerius Messalla Barbatus en Domitia Lepida, beiden leden van de dynastieke Julio-Claudiaanse familie; gehuwd met Claudius, ca. 38 n. Chr., die Romeinse keizer werd in 41 N. Chr.; kinderen: dochter, Octavia (ca. 39-62); zoon Tiberius Claudius Caesar Germanicus, later Britannicus genoemd.Valeria Messalina was jong, aantrekkelijk, slim en geïnteresseerd in zichzelf en bevond zich in de eerste eeuw na Christus in het centrum van de politieke macht in Rome. Ze maakte gebruik van elke mogelijkheid om haar positie te behouden en verdiende daarbij een reputatie als wreed, manipulatief en seksueel vraatzuchtig. Uiteindelijk overspeelde ze haar hand en betaalde ervoor met haar leven.Er is niets bekend over haar kindertijd (de geschatte geboortedatum, 23 n. Chr., is speculatief) maar het is bekend dat ze een politiek wenselijke vrouw was vanwege haar prestigieuze afstamming: haar overgrootmoeder aan zowel haar moeder-als vaderskant was Octavia (69 v.Chr.–11 n. Chr.), zuster van de eerste grote Romeinse keizer Augustus. Messalina ‘ s naaste familie genoot de gunst van keizer Caligula omdat ze trouw was gebleven aan zijn moeder Agrippina de oudere tijdens haar vervolging en vervolgens executie door keizer Tiberius. Toen Messalina, die als een mooie jonge vrouw werd beschouwd, op de juiste of zelfs late leeftijd voor het huwelijk was, gebruikte haar familie hun voordelen om de best mogelijke echtgenoot voor haar te zoeken. Deze man was Claudius, oom van de keizer.Claudius ‘ belangrijkste bezittingen waren zijn lidmaatschap van de Koninklijke familie en zijn goede reputatie bij Caligula, die hem in staat stelde deel te nemen aan het bestuur van het rijk. Verder was Claudius Messalina ‘ s neef (ooit verwijderd)-een perfect respectabele relatie, en een die macht en middelen binnen de Julio-Claudiaanse familie zou houden. Toch was Messalina misschien niet dolblij met het vooruitzicht van een leven met Claudius. Toen hij 48 was, was hij naar Romeinse maatstaven oud voor haar, zelfs als ze al in de twintig was (sommige bronnen beweren dat ze veel jonger was), en hij werd geplaagd door lichamelijke problemen die ervoor hadden gezorgd dat zijn familie ten onrechte aannam dat hij mentaal gebrekkig was. (Zijn Moeder Antonia Minor had hem zogenaamd “een klein monster” genoemd.”) Deze onjuiste aanname, zoals Claudius zelf later zou opmerken, had zijn leven beschermd tijdens perioden van politieke instabiliteit, maar het had nauwelijks kunnen bijdragen aan zijn charmes als aanstaande bruidegom. Niemand droomde dat hij de volgende keizer zou worden.Om met Messalina te trouwen, scheidde Claudius “zonder goede reden” van zijn tweede vrouw Paetina (zoals Suetonius, een oude biograaf, onsympathiek vertelt). Het huwelijk vond plaats in 38 n. Chr. Binnen een jaar bewees Messalina haar vruchtbaarheid door het baren van een dochter, die zij Octavia (ca. 39-62) noemden. In 41 werd Caligula, die mentaal onstabiel, gemeen en gevreesd was, vermoord door de Praetoriaanse Garde (een militaire elite, die ironisch genoeg de keizer moest beschermen). Na de moord vond de bewaker Claudius verstopt achter een gordijn, vrezend voor zijn leven. In plaats van hem te doden, riepen ze hem uit tot keizer. Onder de dreiging van geweld bevestigde de Senaat helaas zijn keizerschap. Vervolgens probeerde Claudius de Senaat te kalmeren, maar hij slaagde erin om alleen een ongemakkelijke relatie met die elitaire mannen te krijgen. Omdat hij alle steun nodig had die hij kon krijgen, wendde hij zich in plaats daarvan tot degenen met wie hij een langdurige vertrouwensrelatie had-zijn loyale en getalenteerde vrijgelatenen (voormalige slaven die nog steeds hun voormalige meesters dienden)—om hem te helpen bij zijn bestuur van het enorme Romeinse Rijk.Messalina was ook een sleutel om Claudius’ claim op de troon te stabiliseren. Ze bracht niet alleen de politieke steun van haar uitgebreide familie, maar ze beviel ook van hun tweede kind en eerste zoon, Tiberius Claudius Caesar Germanicus (“Britannicus”), slechts drie weken nadat Claudius werd bevestigd als keizer. Het hebben van een duidelijke troonopvolger stolde zowel Claudius’ positie en versterkte Messalina ‘ s persoonlijke invloed. Als de vrouw van de keizer was Messalina een van de machtigste vrouwen in Rome, maar ze moest toch haar voordelen beschermen. Om haar positie te versterken, gebruikte ze seks, chantage, belangrijke afspraken, processen en allianties. De antieke historici, die unaniem antipathetisch tegenover haar zijn, geloofden duidelijk dat een dergelijke tactiek haar ook middelen gaf om zich over te geven aan persoonlijke ondeugd.Sommige verhalen over Messalina ‘ s vele echtelijke ontrouw zijn zo overdreven dat ze hun waarheidsgetrouwheid ondermijnen; niettemin geeft de consensus uit de oudheid op zijn minst geloof aan de Algemene geruchten over promiscuïteit. (Zij was hier zeker niet alleen in, zoals de vele verhalen van decadentie tijdens de ondergang van het Romeinse Rijk kunnen bevestigen. Onder de specifieke geruchten die Messalina hebben gevolgd door de eeuwen heen zijn dat ze gevraagd mannen in gemeenschappelijke tavernes, danste naakt in het Forum, en eens wedden een beroemde Romeinse prostituee dat ze haar kon verslaan in haar eigen spel; Plinius de oudere merkt op dat ze de weddenschap won, “want binnen vierentwintig uur woonde ze vijfentwintig keer samen.”De Romeinse historicus Tacitus noemt bij naam veel prominente mannen met wie Messalina relaties had, wat suggereert dat ze alleen maar toegaf aan eigenzinnige neigingen. Het feit dat ze de aandacht van de beroemde danseres mnester monopoliseerde, die haar geen politieke gunsten kon verlenen, pleit voor deze interpretatie. Cassius Dio interpreteert haar escapades echter als doelbewust gericht op politieke doeleinden. Zo beschrijft hij haar vernuft om veel prominente vrouwen te betrekken bij een groepsseksessie waarbij hun echtgenoten aanwezig waren. De mannen die aanwezig waren werden onderscheiden met verschillende ambten en onderscheidingen door haar invloed bij Claudius, maar hun acties maakten hen ook kwetsbaar, mocht ze dat willen, voor beschuldigingen van “toegeven.”Ondertussen werden degenen die niet aanwezig waren, politiek ondermijnd of vernietigd.

speelde met Nationale Aangelegenheden om haar eetlust te bevredigen.Claudius blijkt echt verliefd te zijn geweest op zijn vrouw (Suetonius gebruikt de woorden “extravagante liefde” om zijn gevoelens te beschrijven), en haar volledig te hebben vertrouwd. Toen hij delen van Groot-Brittannië veroverde, nam hij zijn familie op in de Triomf (een formele en prestigieuze processie en ritueel). Messalina volgde de strijdwagen van de keizer in een overdekte koets-die eigenlijk kwam voor de generaals die eer hadden gewonnen in de campagne—en “Britannicus” werd toegevoegd aan de naam van haar zoon ter herdenking op dit moment. De implicaties van deze eer gingen niet verloren voor de statusbewuste Romeinen, en zolang haar kinderen jong waren, was niemand zo dwaas haar publiekelijk van overspel te beschuldigen. Een dergelijke beschuldiging zou het vaderschap van haar kinderen in twijfel hebben getrokken, een onverstandige reflectie op Claudius die zijn toorn op de aanklager zou hebben gebracht.De antieke historici beschouwen Claudius’ gedrag ten opzichte van zijn vrouw niet als punten in zijn voordeel. Ze schilderen een over het algemeen negatief beeld van hem, uitbeelden Claudius als de dupe van elk van zijn opeenvolgende vrouwen in overleg met zijn favoriete vrijgelatenen. Het keizerlijke huishouden werd duidelijk op een nieuwe manier bestuurd tijdens zijn bewind. “Claudius viel zo diep onder de invloed van deze vrijgelatenen en echtgenotes, “schrijft Suetonius,” dat hij eerder hun dienaar dan hun keizer leek te zijn; en verdeelde eer, legercommando ‘ s, aflaten of straffen volgens hun wensen, hoe grillig ook, zelden zelfs bewust van waar hij over ging.”Werd een onwetende Claudius gemanipuleerd door Messalina, zoals de oude bronnen ons willen doen geloven? Sommige moderne geleerden speculeren dat hij in onuitgesproken of zelfs openlijk akkoord met haar werkte, met behulp van zijn vrouw als een informeel maar krachtig instrument om te gaan met elke vermeende bedreiging van zijn troon. Of dit nu het geval was of niet, het is duidelijk dat Messalina haar eigen creativiteit en motivaties aan de taak van het verstevigen van de keizerlijke macht bracht.

ze beperkte haar tactiek echter niet tot seksuele verwikkelingen alleen, en erkende de waarde van een goed geplaatste man die verplicht en dus loyaal aan haar was. Bijvoorbeeld, toen een van de commandanten van de Praetoriaanse Garde dreigde haar gewaagde activiteiten aan haar man bekend te maken, liet ze hem degraderen en slaagde erin om Lusius Geta, een man van haar keuze, in deze positie te laten benoemen.Ze erkende ook de waarde van een goedbetaalde aanklager, die ze vond in P. Suillius. Hij startte tientallen rechtszaken voor Messalina tegen mensen die ze uit de circulatie wilde halen. (Toen zijn dienst aan haar duidelijk zou worden onthuld na haar dood, werd hij beschuldigd van “frauduleuze vervolgingen” en zelf voor het gerecht gebracht. In zijn verdediging beweerde hij dat hij slechts Messalina ‘ s bevelen had opgevolgd. Omdat hij enorme sommen geld had ontvangen voor de taken die hij had ondernomen, werd hij echter voor eigen rekening schuldig verklaard en uitgevoerd.)

bij een beruchte gelegenheid elimineerde Messalina een prominente en ogenschijnlijk loyale senator, Decimus Valerius Asiaticus, die voorheen Claudius had vergezeld op zijn campagne in Groot-Brittannië. Asiaticus was betrokken bij een affaire met Poppaea Sabina , een rijke en mooie vrouw op wie Messalina jaloers was, en hij was ook bezig met de bouw van een prachtig park dat, volgens Tacitus (die nooit op een verlies voor het verstrekken van Smerige motieven), Messalina begeerde. Om zijn ondergang te bewerkstelligen riep ze de hulp in van Suillius om Asiaticus te vervolgen. Ze regelde ook dat Sosibius—de man die Messalina zijn aanstelling als Britannicus’ leermeester verschuldigd was-Claudius van dreigend gevaar zou overtuigen. Sosibius wees Claudius er plichtsgetrouw op dat de macht van Asiaticus in Rome groeide en dat Asiaticus connecties had in Gallië, waar hij zijn aanhangers kon motiveren tot een opstand. Zonder verder oponthoud liet Claudius Asiaticus komen en berechtte hem in een van De Hofkamers van het paleis. Had de keizer aanvaard procedure gevolgd, Asiaticus zou zijn berecht door zijn collega ‘ s in de Senaat; het onorthodoxe palace proces signaleerde aan alle waarnemers zowel de persoonlijke aard van de vermeende dreiging als de invloed van Messalina. Toen Asiaticus zijn verdediging presenteerde, huilde Messalina. Zij kwam echter niet tussenbeide. Nadat hij ter dood was veroordeeld, bedacht ze ook de zelfmoord van zijn minnaar Poppaea Sabina, door haar te bedreigen met straffen die erger zijn dan zelfvernietiging. (Blijkbaar niet op de hoogte van Messalina ‘ s aanval op Poppaea, Claudius nodigde de man van de ongelukkige vrouw uit voor het diner een paar dagen later en vroeg toen waarom Poppaea niet ook aanwezig was. Als gevolg van deze affaire kreeg Messalina de tuinen van Asiaticus.Messalina sloot zich ook aan bij verschillende van Claudius’ vrijgelatenen, die de keizer impliciet toevertrouwde aan zijn bestuur en die dus een vergelijkbare invloed hadden als zijzelf. Haar werk met Narcissus, een van Claudius’ meest vertrouwde vrijgelatenen, bereikte wat geen van beide individueel kon hebben. In een beroemd incident, dat wordt verteld in verschillende oude bronnen, de twee georkestreerd een plan om zich te ontdoen van Appius Silanus, een prominente Romeinse senator die gouverneur van oost-Spanje was geweest. Claudius had geprobeerd om Silanus ‘steun te coöpteren door een huwelijk voor hem te regelen met Messalina’ s moeder, Domitia Lepida , maar om redenen die niet helemaal duidelijk zijn, zag Messalina Silanus als een bedreiging. Hoewel de oude bronnen het motief toeschrijven dat Silanus weigerde de liefde met haar te bedrijven, is er enig bewijs dat hij mogelijk betrokken was bij een samenzwering tegen de keizer. Narcissus, die het plan uitvoerde dat hij en Messalina hadden bedacht, liep vlak voor zonsopgang de slaapkamer van Claudius binnen en vertelde een droom waarin Silanus Claudius met geweld had aangevallen. Messalina werd wakker en veinsde verbazing en beweerde dat ze dezelfde droom meerdere nachten achter elkaar had gedroomd. In de tussentijd hadden de twee samenzweerders de nietsvermoedende Silanus opgeroepen om Claudius te bezoeken, in de hoop dat de keizer het bezoek zou interpreteren als een positief bewijs van een intentie tot moord; Claudius veroordeelde de ongelukkige man ter dood.Hoewel Messalina grote invloed had op haar man, was ze zich ervan bewust dat haar positie niet onkwetsbaar was. Zo probeerde ze onophoudelijk vermeende rivalen te ondermijnen, waaronder Agrippina de jongere en Julia Livilla , de twee overlevende zusters van de voormalige keizer Caligula. Ze werden door Caligula in ballingschap gestuurd wegens vermoed verraad en werden na de troonsbestijging van Claudius naar Rome teruggeroepen. Messalina “vervolgde” Agrippina de jongere, die een algemene sympathie voor haar uitlokte, maar Agrippina was slim genoeg om een laag profiel te handhaven. Julia Livilla was echter een mooie vrouw die vaak alleen was met Claudius, en die weigerde om Messalina het respect te geven dat haar toekomt. Dit inspireerde Messalina ‘ s haat, en ze beschuldigde Julia Livilla van het hebben van een affaire met de filosoof-politicus Seneca—een beschuldiging die vooral belangrijk is voor de implicaties van een samenzwering. Als gevolg hiervan kreeg Seneca een formeel proces dat resulteerde in zijn verbanning naar het eiland Corsica. Julia Livilla werd verbannen zonder proces en daarna vermoord.Uiteindelijk werd Messalina vernietigd door de combinatie van macht en seks die haar leven blijkbaar domineerde. Volgens Tacitus werd ze verliefd op Gaius Silius, “de knapste jongeman in Rome”, die ze dwong om van zijn vrouw te scheiden zodat ze hem voor zichzelf kon hebben. Gaius Silius wist beter dan de vrouw te weigeren die zijn ondergang en dood kon regelen, dus liet hij zich aan de affaire over. Messalina overspoelde hem met rijkdom en onderscheiding, engineering zijn nominatie voor het belangrijke kantoor van consul en eigenlijk verplaatsen meubels en slaven van het Koninklijk Paleis in zijn huis.

Poppaea Sabina(d. 47)

Roman matron. Geboortedatum onbekend; pleegde zelfmoord in 47 n. Chr.; dochter van Poppaeus Sabinus, 24 jaar gouverneur van Moesia; gehuwd; minnares van Valerius Asiaticus; kinderen: Poppaea Sabina (†65), Romeinse keizerin en vrouw van Nero.Claudius was blijkbaar niet op de hoogte van de flirt van zijn vrouw, en zou zo gebleven zijn als Messalina en G. Silius besloot de relatie openbaar te maken. Tacitus portretteert G. Silius als degene die erop aandrong dat ze alles zouden riskeren, terwijl Messalina niet enthousiast was. Haar motief om toe te geven, zegt Tacitus, was de schandelijkheid om Silius’ vrouw genoemd te worden toen ze nog getrouwd was met Claudius. Dus terwijl Claudius de stad uit was om religieuze taken uit te voeren, vierden ze een openbaar huwelijk. Zelfs Tacitus lijkt te denken dat het verhaal klinkt ongelooflijk en neemt extra moeite om te laten zien dat hij is niet uitvinden:

het zal fantastisch lijken, ik weet het, dat in een stad waar niets aan aandacht of commentaar ontsnapt, ieder mens zich zo veilig had kunnen voelen. Veel meer nog, dat op een bepaalde dag en vóór de uitgenodigde ondertekenaars, een aangewezen consul en de vrouw van de keizer in een formeel huwelijk hadden moeten worden verenigd “met het doel kinderen op te voeden”; dat zij naar de woorden van de waarzeggers had moeten luisteren, het trouwveilig had aangenomen, aan de goden geofferd; dat het paar op een banket had moeten plaatsnemen, omhelsd en ten slotte de nacht als man en vrouw had doorgebracht. Maar ik vind geen wonderen uit. Wat ik heb verteld, en zal vertellen, is de waarheid. Oudere mannen hoorden het en namen het op. (Transvetzuren. door Michael Grant.)

Juvenal, de bijtende satiricus uit de volgende eeuw, vertelt het verhaal poëtisch:

What advice, do you suppose,
Should one give the young man whom Caesar's wife is determined
To marry? …
She sits there, waiting for him,
Veiled as a bride, while their marriage-bed is prepared
In the public gardens….
Did you think these were secret doings
Known only to intimate friends? But the lady's determined
On a proper, official wedding…. If
You refuse her commands, you'll die before lighting-up time;
If you do the deed, you'll get a brief respite ….
Better do what you're told, if a few more days' existence
Matter that much. But whichever you reckon the quicker
And easier way, your lily neck still gets the chop. (Trans. by Peter Green.)

het huwelijk kon niet als legaal beschouwd worden, omdat Messalina niet legaal hertrouwd kon worden zonder een scheiding van Claudius. Niettemin erkenden alle leden van het keizerlijk hof dit “huwelijk” als een bedreiging voor Claudius’ leven, en dus ook voor hun eigen posities. Tacitus beschrijft een ontmoeting tussen de machtige vrijgelatenen van Claudius, waarin zij de verschillende manieren van handelen bespraken die voor hen openstaan. Narcissus, Messalina ‘ s vroegere medeplichtige, werd nu de sleutelfiguur in haar ondergang. Hij besloot dat het beste plan zou zijn om haar plotseling aan Claudius te geven, want alle vrijgelatenen vreesden dat ze hun moorden zou beramen als ze enig idee had van hun bedoelingen. (Niet lang daarvoor had Messalina in feite een andere vrijgelatene verraden, Polybius, die ondanks afspraken met haar was geëxecuteerd. Claudius’ vrijgelatenen stuurden twee van de favoriete maîtresses van de keizer om het nieuws aan hem te vertellen, zodat elk het verhaal van de ander kon bevestigen.Nadat de vrouwen hun informatie openbaar hadden gemaakt, drongen zij er bij Claudius op aan om Narcissus op te roepen om het te verifiëren. Toen hij in Ostia aankwam, waar Claudius zijn verblijf had verlengd, beweerde Narcissus dat Messalina ‘ s overspel en de keizerlijke geschenken aan Silius over het hoofd konden worden gezien, maar niet de openbare bruiloft. “Natie, Senaat en leger zijn getuige geweest van haar huwelijk met Silius,” zei hij. “Handel snel, of haar nieuwe man controleert Rome!”In paniek bleef Claudius vragen of hij nog keizer was of niet. Zijn bezorgdheid was niet ijdel, want als hij was verplaatst, zou het een zekere dood betekenen. Op advies van zijn vrijgelatene benoemde hij Narcissus voor één dag tot commandant van de Praetoriaanse Garde, ter vervanging van Geta, die nog steeds loyaal was aan Messalina.Ondertussen had Messalina genoten van een nep druivenoogst en een Bacchic feest met Silius en vrienden. Toen er geruchten kwamen dat Claudius onderweg was, verspreidde de partij zich. Messalina besloot dat haar meest effectieve verdediging zou zijn om Claudius persoonlijk te ontmoeten. Om haar weg vrij te maken, stuurde ze hun kinderen, Octavia en Britannicus, om hem te ontmoeten. Ze riep ook de steun in van de hoogste Vestaalse priesteres, en reed vervolgens in een nederige tuinkar om Claudius te ontmoeten, die op weg was naar Rome met Narcissus.Toen haar kar de entourage van de keizer ontmoette, hadden de twee mensen die Claudius het meest vertrouwden een strijd op leven en dood. Terwijl Messalina huilde dat Claudius naar de moeder van zijn kinderen moest luisteren, schreeuwde Narcissus over het huwelijk met Silius, verdronk haar en leidde Claudius af met een lijst die hij van tevoren had opgesteld met betrekking tot haar ontrouw. De hogepriesteres sloot zich aan bij de strijd en eiste dat Messalina niet geëxecuteerd zou worden zonder dat haar kant van het verhaal gehoord zou worden. Claudius “bleef vreemd stil” en Narcissus stemde er uiteindelijk mee in dat de keizer later Messalina ‘ s verdediging zou horen.Narcissus begeleidde Claudius naar Silius ‘huis, waar Claudius, naast keizerlijke bezittingen, een standbeeld ontdekte van Silius’ eerder geëxecuteerde vader. Toen hij het materiële bewijs zag, liet Claudius zich naar het Praetoriaanse kamp leiden voor bescherming. Beschaamd en nauwelijks in staat om te spreken, slaagt de keizer erin om de wacht kort toe te spreken. Tegen die tijd waren de meeste vrienden van Messalina opgepakt door officieren van de Praetoriaanse Garde, die luidruchtig eiste dat alle overtreders werden geëxecuteerd. Silius vroeg om een snelle dood. Vele anderen werden ook geëxecuteerd.Claudius’ woede begon echter af te nemen na zijn diner, en hij beval dat “de arme vrouw” de volgende dag zou verschijnen om zichzelf te verdedigen. Narcissus realiseerde zich dat hij de strijd zou verliezen als Messalina in persoon zou verschijnen voor Claudius, en maakte gebruik van zijn tijdelijke gezag en beval de Praetoriaanse Garde om Messalina te doden, wat impliceerde dat hij de bevelen van de keizer uitvoerde. Tacitus zegt: “inderdaad, als Narcissus haar dood niet snel had veroorzaakt, zou de fatale slag op haar aanklager zijn teruggekomen.”Messalina, die een verdediging voor zichzelf had gecomponeerd in afwachting van haar ontmoeting met Claudius de volgende dag, was in de tuinen die ze had gestolen van Asiaticus. Hoewel moeder en dochter eerder ruzie hadden gehad, was Domitia Lepida aan de zijde van Messalina gekomen. Ze vertelde Messalina dat haar leven voorbij was, en adviseerde haar om een fatsoenlijk einde te maken. Toen de bewakers arriveerden, Nam Messalina een dolk om zelfmoord te plegen, maar haperde. De bewaker deed wat ze niet kon, en haar lichaam bleef bij haar moeder.Claudius zat nog aan tafel toen het nieuws van Messalina ‘ s dood arriveerde. Details werden niet gegeven, en de keizer vroeg er niet naar. Hij riep om meer wijn en zette zijn feest voort. In de daarop volgende dagen lijkt hij in shock te zijn, “emotieloos”, “geen teken van haat, voldoening, woede, leed of enig ander menselijk gevoel te geven.”De Senaat besloot dat Messalina’ s standbeelden en haar naam verwijderd moesten worden van alle publieke en private sites.De machtsstructuur van het keizerlijke huishouden werd door elkaar geschud en elke vrijgelatene die enige invloed had, stelde een kandidaat voor een nieuwe vrouw voor, in de hoop zijn eigen positie te versterken. De kandidaat die Narcissus voorstelde, verloor. Agrippina de jongere, die Messalina ooit had gevreesd als een potentiële rivaal, werd Claudius’ machtige vierde vrouw. (Het bleek dat Messalina gelijk had in pegging Seneca als een supporter van haar rivalen, want een van Agrippina ‘ s eerste acties na haar huwelijk was om Claudius te overtuigen om de filosoof uit ballingschap terug te roepen en hem in een sleutelpositie aan het hof te plaatsen. Toen Claudius enkele jaren later werd vergiftigd door Agrippina, verloor Narcissus ook zijn leven. De dood van Messalina ‘ s kinderen, Britannicus en Octavia, volgde binnen enkele jaren.Wetenschappers hebben uitvoerig gesproken over de vraag of Messalina’ s “huwelijk” met Silius een indicatie was van een daadwerkelijke bedreiging voor Claudius ‘ Heerschappij. Velen zijn van mening dat ze zich slechts overgeefden aan een hedonistische bevlieging en per ongeluk Narcissus de kans gaven om Messalina ‘ s invloed in het keizerlijke hof te ondermijnen. Aan de andere kant, als een jonge edele en consul-kandidaat voor het jaar 48 ce, traditioneel een prominente politieke positie, Silius was duidelijk een van de gelederen van degenen die het keizerschap van Claudius verafschuwde en had alleen met tegenzin aanvaard. Het is ook waar dat Narcissus weinig te winnen had door Messalina te zien vervangen door een andere machtige vrouw die misschien minder geneigd was om met hem samen te werken. Of hij beoordeelde de toekomst verkeerd, of hij zag haar affaire met Silius als niet zomaar een schandaal, maar als een bedreiging voor het hele keizerlijke huishouden, waarvan hij deel uitmaakte. Tacitus suggereert als een mogelijke theorie dat er inderdaad een complot was om Claudius omver te werpen en dat Messalina hoopte haar positie in het rijk te behouden door de werkelijke vrouw van Silius te worden voordat de staatsgreep plaatsvond.Dit wijst op het ultieme probleem dat inherent is aan Messalina ‘ s echte macht. Hoewel ze niet alleen invloed had op de keizer zelf, maar ook op de vele mannen voor wie ze belangrijke politieke benoemingen had gekregen, en hoewel ze in staat was om een aantal van haar rivalen te vernietigen, werd ze beperkt door het feit dat haar macht afhing van de gunst van haar man. Ze verloor eindelijk die gunst, en daarmee haar leven.

bronnen:

Oud:

Cassius Dio Cocceianus. Romeinse Geschiedenis. Vertaald door Earnest Cary. Vol. VII. Loeb klassieke bibliotheek. Cambridge, MA: Harvard University Press, 1924.

Juvenal. Zestien Satires. Satires VI en X. vertaald door Peter Green, 1967. NY: Viking Penguin, 1987.

Suetonius. “Het leven van Claudius,” in het leven van de twaalf Caesars. Vertaald door Robert Graves, 1957. Herzien door Michael Grant, 1979. NY: Viking Penguin, 1986.

Tacitus. Annalen van het keizerlijke Rome. Vertaald door Michael Grant, 1956. NY: Viking Penguin, 1987.

Modern:

Balsdon, J. P. V. D. Roman Women: Their History and Habits. NY: Barnes & Noble, 1963.

Bauman, Richard. Vrouwen in de politiek in het oude Rome. NY: Routledge, 1992.

Levick, Barbara. Claudius. New Haven, CT: Yale University Press, 1990.

Oxford Classical Dictionary.

Sylvia Gray Kaplan, Adjunct-Faculteit, Geesteswetenschappen, Marylhurst College, Marylhurst, Oregon

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.